ဘာပြောရမှန်း တောင် မသိတော့ဘူး…..ရေးလဲရေးတတ်တဲ့…လူတွေ ကွကိုယ်သာဖတ်ကြည့်တော့

တက ယ်တော့ …

ဗျတ်ဝိ ဗျတ္တ က ဘာ “ဗျတ်” မျိုးနွယ်စု မှ မဟုတ်ဘူး … မဲမဲသဲသဲ နဲ့ ကလွတ်တား ကပ္ပလီ မျိုးနွယ်တွေပေါ့ …။သငေ်္ဘာပျက်ပြီး သထုံမှာ သောင်လာတင်နေတာ …။ ပြီးတော့ …ညီအ ကို လည်း မဟု တ်လောက်ဘူး …။ကပ္ပလီ တွေ ဆိုတော့ မဲမဲသဲသဲ ထောင်ေ ထာင်မောင်းမောင်း နဲ့ ဘယ်သူ့ကြည့်ကြည့် မန်းကီးရုပ်တွေလေ…။

ဒါကို ညီအကို လို့ ထင်တဲ့ အပေါ်မှာ ဟိုနှစ်ကော င်ကလည်း ရော ကြိတ်တာ ဖြစ်ဖို့များတယ် …။ ဗျတ်ဝိ ဗျတ္တ ညီနောင်ဂလယ်အူကြောင် နဲ့ သထုံမြို့ထဲ လျောက်လှိမ့်ေ နတော့ မနူဟာမင်း ကသိ သွားတယ် …။ ဒါနဲ့ နန်းတွင်းထဲ အလုပ်ခေါ်ခန့်ရင် ကောင်းမလားပေါ့… နိုင်ငံခြားသား အမဲတုံးကို အလုပ်ခေါ်ခိုင်း ပစား ပေးထားရင် ICJ လည်း လွတ် ၊ သူလည်း ဂုဏ်တက်တာ ပေါ့ …။ ဒါပေမယ့် ခက်နေတာက … ဒီနှစ်ကောင် က IS က လူလား ၊ အင်ဂန် က လူလား မကွဲဘူးရယ် …။

နောက်တော့ မထူးပါဘူးကွာ …မကောင်း ကျောင်းပို့ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း သူ့ရဲ့ မင်းဆရာတော် ဘားမဲ့ဆရာတော် ဆီ ပို့လိုက်ပါလေ ရော …ဒါနဲ့ … ဗျတ်ညီနောင် ခမျာ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဝေယျာဝစ္ဆ လုပ်ပေါ့ ဆရာတော် ကလည်း ပွဲကျောင်းဆရာတော် ဆိုတော့ … လောကီပညာတွေ သင်ပေးဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဆွမ်းဟင်း ကလည်း အလျံပယ် ကျန်တော့ နင်းဖြဲစားလိုက်ကြနဲ့ ဇိမ်ကျနေကြရော …။

ဒီလိုနဲ့ အချိန်ကြာလာတော့ ဗျတ်ညီနောင်ဟာ သိုင်းပညာကလည်း တတ်လူအကောင်ကလည်း ထွား လာမင်းဆရာတော်ရဲ့ တပည့်တွေ ဆိုပြီး ကလွတ်တား ဇ ဂျိုကြွ ပါလေရော …။တစ်ရက်သား ဆရာတော် အပြင်ထွက်တုန်းကျက်သရေခန်း ထဲ က ကြက်သား ကို ဆေးခြောက် နဲ့ ဗူးသီးရော ပြီး နှစ်ယောက်သား ခိုးချက်စားကြတယ် …။

ချက်နေတုန်း ဘုန်းဘုန်း က မိသွားတော့ သူတို့ ချက်ထားတာ ကို ဦးဦးဖျားဖျား ကပ်လိုက်ရတယ် … အဲဒီမှာ စားကောင်းကောင်း ဘုန်းပေးလိုက်တာကြက်သား ဟင်းလေး (၅) တုံး ပဲ ကျန်တော့တယ် …။အဲမှာ ဟို နှစ်ကောင် အဝေမတည့်ဖြစ်ပြီး ထသတ်ကြပါလေရော ။အကောင်က လည်း ကြီး သိုင်းပညာကလည်း တတ်တော့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲပေါ့ …ဆရာတော့် ကျောင်းက နှစ်တွေကြာလို့ ဆွေးနေတာ … ဒီနှစ်ကောင် အား နဲ့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲတော့ ပြိုပါလေရော …။

အဲမှာ ဘုန်းဘုန်း က ဝိ တွေ ကွဲပြီး ဇော်ဂျီ ဖိုဝင်သားစားလို့ ကျောင်းကို ဇောက်ထိုး လုပ်တယ် ပေါက်ကရ လျှောက်အော်ရော …ဘုန်းဘုန်းပြောသမျှ လည်း ဘယ်သူမှ မငြင်းရဲဘူးလေ … မင်းဆရာဖြစ်တဲ့ အပြင် လက်သံ က ပြောင်တာကိုးးးး …။😅 အဲမှာ ရောင်တော်ပြန် နဲ့ နှစ်ကောင်သား နာမည်ကြီးရောဖဲ …။

နောက် …ဗျတ်ဝိ က လူကသာ မဲ တာ မြို့တော်ဝန် သမီး မအိုဇာ ကို တော်ကီ နဲ့ ချုပ်လိုက်တာ ငြိ ကြရော …။အဲမှာ …ဗျတ်ဝိ က မအိုဇာ ဆီ ညတိုင်း သွားပြီး ဒန် တန့် ဒန် တယ် …။မြို့တော်ဝန် သိသွားတော့ “ဗျတ်ဝိ”ကို ဖမ်းဖို့ကြံရတာပေါ့ … ရမ်းလဲ မလုပ်ရဲဘူး … လူအများကြီး စု ရသေးတယ် … သိတယ်မလား … ဟိုကောင်က တဇောက်ကန်းကြီးရယ် …။

ဒါနဲ့ မအိုဇာဆီ ရောက် နေတုန်း ….ဖမ်းဟ ဆီးဟ နဲ့ ညာသံပေးပြီး ဝိုင်းကြရောဟို ငမဲ ကလည်း လန့်ဖြန့်ပြီး တောင်ရှည် လေးအမြန်ဝတ်ထွက်ပြေးတာ ….ဖြစ်ချင်တော့ တောင်ရှည်မဟုတ်ပဲမအိုဇာ ထမိန် ဖြစ်နေရော … အ့ နဲ့ ရှက်ရှက် နဲ့ ထမိန် ခေါင်းစွပ်ပြီးနင်ဂျာစတိုင် မမြင်မစမ်းလုပ်နေချိန် မြို့တော်ဝန်နဲ့ အဖွဲ့ကဖမ်းမိလိုက်တာပါပဲ …။ဒါကို သမိုင်းဆရာတွေ က ကာယသိဒ္ဓိပြီးလို့ အခန်းတံခါးပေါ် မီးနေသည် ထမိန် တင်ပြီးဖမ်းမှ မိတယ် ဆိုပဲ …။ 😝

အကို အဖမ်းခံထိတော့ ညီဖြစ်တဲ့ ဗျတ္တ က ကယ်မယ် လိုစိတ်မကူးပဲပုဂံကို လစ်ပြေးတော့တာပဲ …။ဘယ်လာကယ်ရဲမလဲ … သူတို့ က ဘာတန်ခိုးသိဒ္ဓိ မှ မရှိဘူးလေ … ဘုန်းဘုန်း ဝိ ကွဲပြီး လျောက်ပြောထား လို့သာ လူရှိန် အောင် ဖိန့်ဖိန့် လုပ်နေရတာ …။😂ဒီတော့ ဗျတ်ဝိ ကို တော့ ကားစင်တင်ပြီး သတ်ကြတယ်ပေါ့ ။မသတ်ခင် ဘာလုပ်ချင်လဲ မေးတော့ ဗျတ်ဝိက ကွမ်းတစ်ယာ ရေတမုတ် တောင်းတယ် …။

ဒါပေမယ့် မအိုဇာ လာပို့တာပဲ ဖြစ်ရမယ် ပြောတော့ မြို့တော်ဝန် က ပထမ တော့ လက်မခံဘူး ငြင်းတယ် ။ အ့နဲ့ ဗျတ်ဝိ က နောက်ဘဝ အဆက်ဆက် သင် FA ဖြစ်ပါစေ လို့ ကျိန်စာ တိုက်တော့မှ ကြောက်ပြီး လိုက်လျော လိုက်တယ်ဆိုပဲ …။(အဲကုသိုလ် ကြောင့် နောင်တစ်ချိန် မင်းတုန်းမင်း ဆိုပြီး သမိုင်းမှာ ထင်ရှားလာတယ်ပေါ့ …😝)

မအိုဇာလည်း သူ့ချစ်သူကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ရမယ် ဆိုတော့ ပျော်ရမလို ဝမ်းနည်းရမလို နဲ့ ဖြစ်ပြီး fb ပေါ်မှာ ဖီးလ် ပိုစ့်တင်ရင်း ဈာန်ဝင်နေတော့ ကွမ်းရွက် ဝယ်ဖို့ မေ့သွားတယ် …။အ့ နဲ့ ခြံထောင့်က တွေ့တဲ့ အရွက်ခူး ထုံးသုတ်ပြီးယူသွားလေရဲ့ …။ ဗျတ်ဝိ ခမျာ မအိုဇာ ပေးတဲ့ ကွမ်းကို စားပြီး ဒေါသထွက် ကွမ်းနင်ပြီး သေပါရောလား …။မသေခံနိုင်ရိုးလား … မောင်တော်မဲ နောက်ဆုံးခရီး ဆိုပြီး Live လွှင့်ရင်း ဗျတ်ဝိ ကို သောက်ဖက်မလုပ်ဘဲ ဖုန်းတစ်လုံး နဲ့ မအိုဇာ က အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ …။ ဟို က တင်းပြီ ထအော်မယ့် အချိန် ကွမ်းဖတ် က အသက်ရှူ လမ်းကြောင်း ပိတ်ပြီး သေတာ …။

မအိုဇာ လည်း တွေးတယ် …ကိုဗျတ်ဝိ ဘာလို့ သေသွားတာလဲပေါ့ …။သူပေးတဲ့ ကွမ်းယာ ကြောင့်လားဆိုပြီး တွေးမိတော့ အ့အရွက်ကို ခူးပြီး ဝါးကြည့်တယ် …။ဘာကြာလိမ့်မတုန်းမအိုဇာ တစ်ပွေတည်း လွင့် ပါလေရော …။အ့မှာ မအိုဇာ အဖြစ်မှန်သိပြီး ဗျတ်ဝိသေတာ သူ့ ပရောဂ မကင်းဘူးဆိုပြီးစိတ်နာနာ နဲ့ … … …အဲ ဝိ အပင်မှန်သမျှ အကုန်ခုတ်…. အရွက်လည်း မစားရ …အပင်လည်း မစိုက်ရ ဒီလောက် ဒုက္ခပေးတဲ့ စိတ်ကြွဆေးပင်

အိမ်ထဲမှာ ပေါက်နေရင်တောင် ဖမ်းပေးဖို့ သူ့အဖေ နား ကို မီးပူတိုက်ပါလေရော …။သူ့ အဖေကလည်း နားပူသက်သာ အေးရော”လုပ်လိုက်ကြ ဟ” ဆိုပြီး အပင်မှန်သမျှ ရှင်းတော့တာပဲ …။စားချင်သူတွေ ကတော့ တိတ်တိတ်လေးခိုးရောင်း ခိုးဝယ်ပေါ့ …အဲထဲ က ဝိ က မှောင်ခိုခေတ် ဖြစ်ခဲ့တာ ။မအိုဇာ ရှို့လိုက်တဲ့ မီးက ခုချိန်ထိ တငွေ့ငွေ့နဲ့ ကို လောင်တာ …မွန်ပြည်နယ် တဝိုက် မှာ အ့အရွက်တွေကိုဘိန်းစာရွက် လို့ ခေါ်ပြီး ကိုလှရွှေတို့ ကတွေ့သမျှ ဖမ်းနေတော့တာ ခုချိန်ထိပဲ …။

အဲ တရားခံ က မအိုဇာ ပဲ…။နောက်ကျန်သေးတယ် …ဗျတ်ဝိ သေတော့ သူရဲကောင်းမို့မြို့ရဲ့ အစောင့် ရအောင် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်းပြီး မြို့ထောင့်လေးဘက်မှာ မြှုပ်တယ် ဆိုတဲ့ ဂျင်း …။အမှန်က … ဗျတ်ဝိသေတော့ အခေါင်းသွင်းဖို့ ဘျင် က ဘတ်ဂျက် ချပေးတယ် ဒါကို ဝန်ကြီး နဲ့ မြို့တော်ဝန် က တစ်ဝက်စီ ဘုန်း ပြီးအော်ဒါ မမှာပဲ… ရောင်းတန်း ပေါပေါပဲပဲ ဝယ်တယ်လေ…။အခေါင်းသွင်း လည်း သွင်းရော မဆံ့တော့ဘူး…။ဗျတ်ဝိက ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဒူးဆစ်က စပြီး အပြင်ထွက်နေတာ …။

အခေါင်းကလည်း ပြန်လဲ လို့မရဘုန်း ထားတဲ့ ပိုက်ဆံကလည်း ကုန်ဝန်ကြီး နဲ့ မြို့တော်ဝန် ကြံရာမရ နဲ့ မထူးပါဘူးကွာ သေပြီးသား မသာ ပဲဟာဒူးကနေ ဖြတ်ထည့်လိုက်မယ် အေးရောဆိုပြီး … ဖြတ်နေတုန်း …ဘျင် လာစစ်တာနဲ့ တိုးပါလေရော… သိတယ်မလား … ဝန်ကြီးတွေ အကြောင်းပေါက်ကရရှစ်ဆယ် သိပ်ပြောတတ်တာ …
ခုလည်းကြည့် …ပါးစပ်ထဲ ရှိတာ ရွှီရှောင် လုပ်ပလိုက်တာများ”ဗျတ်ဝိ က အစိမ်းသေတော့ မြို့ကို အစောင့်ရအောင် လို့အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး မြုပ်မလို့ပါ ဖျား ပေါ့ …”ဘုရင် ကလည်း ငဒူ ဆိုတော့ …ဂလယ်အူကြောင် နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတာပဲ…။

အဲဒီလိုနဲ့ …ဗျတ်ဝိ ခမျာ မအိုဇာ နဲ့ ပေါင်းဖို့နေနေသာသာသူ့ကိုယ်သူတောင် အကွဲကွဲ အပြဲပြဲ တောင်တပိုင်း မြောက်တပိုင်း နဲ့ဇာတ်သိမ်းသွား ရရှာတယ် …။

ဗျတ္တ နဲ့ မယ်ဝဏ္ဏ

ဗျတ္တ တို့ အတွဲ RS ချိတ်ပြီးငြိ ကြပြီဟေ့ ဆိုကတည်းကပုပ္ပါးတခွင် ပြဲပြဲစင်အောင်ကို ကဲ ကြတာဘယ်လောက်ထိလဲဆို ပုပ္ပါးမှာ ကလပ် ဖွင့်ပြီးကဲ တဲ့ အထိပဲ … အဲချိန်ကတည်းကစပြီး ပုပ္ပါးတောင်ကလပ် ရယ်လို့ နာမည်ကြီးတာ ခုချိန်ထိပဲ ဆိုပါတော့ …။ ကဲ ကောင်းကောင်း နဲ့ နှစ်ယောက်သား ကဲလိုက်ကြတာ … နောက်ဆုံး ကလေးနှစ်ယောက်ရတော့ မှငြိမ်တော့တယ် …

သားလေးနှစ်ယောက်မွေးတော့ “ရွှေဖျင်းကြီး ရွှေဖျင်းလေး”လို့နာမည်ပေးသတဲ့ …။ပညတ်သွားရာ ဓာတ်သက်ပါတယ်ဆို မလားပေါ့…။မွေးကတည်း နာမည် စီး သွားလိုက်တာ နှစ်ကောင်လုံး ဘယ်နေရာမှ သုံးစားလိုမရအောင် ဖျင်းကုန်တော့တာပဲ …။

နောက်ဆုံး ~~~နတ်ဖြစ်တဲ့ အထိဖျင်းကြလေတော့သတည်းပေါ့ …။😝

(Crd: အမည်မသိတသိ တော်တော်လှတဲ့ ရှေးစာဆို…😋)

တက ယ္ေတာ့ …

ဗ်တ္ဝိ ဗ်တၱ က ဘာ “ဗ်တ္” မ်ိဳးႏြယ္စု မွ မဟုတ္ဘူး … မဲမဲသဲသဲ နဲ႕ ကလြတ္တား ကပၸလီ မ်ိဳးႏြယ္ေတြေပါ့ …။သေင္ၻာပ်က္ၿပီး သထုံမွာ ေသာင္လာတင္ေနတာ …။ ၿပီးေတာ့ …ညီအ ကို လည္း မဟု တ္ေလာက္ဘူး …။ကပၸလီ ေတြ ဆိုေတာ့ မဲမဲသဲသဲ ေထာင္ေ ထာင္ေမာင္းေမာင္း နဲ႕ ဘယ္သူ႕ၾကည့္ၾကည့္ မန္းကီး႐ုပ္ေတြေလ…။

ဒါကို ညီအကို လို႔ ထင္တဲ့ အေပၚမွာ ဟိုႏွစ္ေကာ င္ကလည္း ေရာ ႀကိတ္တာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္ …။ ဗ်တ္ဝိ ဗ်တၱ ညီေနာင္ဂလယ္အူေၾကာင္ နဲ႕ သထုံၿမိဳ႕ထဲ ေလ်ာက္လွိမ့္ေ နေတာ့ မႏူဟာမင္း ကသိ သြားတယ္ …။ ဒါနဲ႕ နန္းတြင္းထဲ အလုပ္ေခၚခန႔္ရင္ ေကာင္းမလားေပါ့… နိုင္ငံျခားသား အမဲတုံးကို အလုပ္ေခၚခိုင္း ပစား ေပးထားရင္ ICJ လည္း လြတ္ ၊ သူလည္း ဂုဏ္တက္တာ ေပါ့ …။ ဒါေပမယ့္ ခက္ေနတာက … ဒီႏွစ္ေကာင္ က IS က လူလား ၊ အင္ဂန္ က လူလား မကြဲဘူးရယ္ …။

ေနာက္ေတာ့ မထူးပါဘူးကြာ …မေကာင္း ေက်ာင္းပို႔ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း သူ႕ရဲ႕ မင္းဆရာေတာ္ ဘားမဲ့ဆရာေတာ္ ဆီ ပို႔လိုက္ပါေလ ေရာ …ဒါနဲ႕ … ဗ်တ္ညီေနာင္ ခမ်ာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေဝယ်ာဝစၦ လုပ္ေပါ့ ဆရာေတာ္ ကလည္း ပြဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဆိုေတာ့ … ေလာကီပညာေတြ သင္ေပးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းဟင္း ကလည္း အလ်ံပယ္ က်န္ေတာ့ နင္းၿဖဲစားလိုက္ၾကနဲ႕ ဇိမ္က်ေနၾကေရာ …။

ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ ဗ်တ္ညီေနာင္ဟာ သိုင္းပညာကလည္း တတ္လူအေကာင္ကလည္း ထြား လာမင္းဆရာေတာ္ရဲ႕ တပည့္ေတြ ဆိုၿပီး ကလြတ္တား ဇ ဂ်ိဳႂကြ ပါေလေရာ …။တစ္ရက္သား ဆရာေတာ္ အျပင္ထြက္တုန္းက်က္သေရခန္း ထဲ က ၾကက္သား ကို ေဆးေျခာက္ နဲ႕ ဗူးသီးေရာ ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ခိုးခ်က္စားၾကတယ္ …။

ခ်က္ေနတုန္း ဘုန္းဘုန္း က မိသြားေတာ့ သူတို႔ ခ်က္ထားတာ ကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ကပ္လိုက္ရတယ္ … အဲဒီမွာ စားေကာင္းေကာင္း ဘုန္းေပးလိုက္တာၾကက္သား ဟင္းေလး (၅) တုံး ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ …။အဲမွာ ဟို ႏွစ္ေကာင္ အေဝမတည့္ျဖစ္ၿပီး ထသတ္ၾကပါေလေရာ ။အေကာင္က လည္း ႀကီး သိုင္းပညာကလည္း တတ္ေတာ့ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲေပါ့ …ဆရာေတာ့္ ေက်ာင္းက ႏွစ္ေတြၾကာလို႔ ေဆြးေနတာ … ဒီႏွစ္ေကာင္ အား နဲ႕ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲေတာ့ ၿပိဳပါေလေရာ …။

အဲမွာ ဘုန္းဘုန္း က ဝိ ေတြ ကြဲၿပီး ေဇာ္ဂ်ီ ဖိုဝင္သားစားလို႔ ေက်ာင္းကို ေဇာက္ထိုး လုပ္တယ္ ေပါက္ကရ ေလွ်ာက္ေအာ္ေရာ …ဘုန္းဘုန္းေျပာသမွ် လည္း ဘယ္သူမွ မျငင္းရဲဘူးေလ … မင္းဆရာျဖစ္တဲ့ အျပင္ လက္သံ က ေျပာင္တာကိုးးးး …။😅 အဲမွာ ေရာင္ေတာ္ျပန္ နဲ႕ ႏွစ္ေကာင္သား နာမည္ႀကီးေရာဖဲ …။

ေနာက္ …ဗ်တ္ဝိ က လူကသာ မဲ တာ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ သမီး မအိုဇာ ကို ေတာ္ကီ နဲ႕ ခ်ဳပ္လိုက္တာ ၿငိ ၾကေရာ …။အဲမွာ …ဗ်တ္ဝိ က မအိုဇာ ဆီ ညတိုင္း သြားၿပီး ဒန္ တန႔္ ဒန္ တယ္ …။ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ သိသြားေတာ့ “ဗ်တ္ဝိ”ကို ဖမ္းဖို႔ႀကံရတာေပါ့ … ရမ္းလဲ မလုပ္ရဲဘူး … လူအမ်ားႀကီး စု ရေသးတယ္ … သိတယ္မလား … ဟိုေကာင္က တေဇာက္ကန္းႀကီးရယ္ …။

ဒါနဲ႕ မအိုဇာဆီ ေရာက္ ေနတုန္း ….ဖမ္းဟ ဆီးဟ နဲ႕ ညာသံေပးၿပီး ဝိုင္းၾကေရာဟို ငမဲ ကလည္း လန႔္ျဖန႔္ၿပီး ေတာင္ရွည္ ေလးအျမန္ဝတ္ထြက္ေျပးတာ ….ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေတာင္ရွည္မဟုတ္ပဲမအိုဇာ ထမိန္ ျဖစ္ေနေရာ … အ့ နဲ႕ ရွက္ရွက္ နဲ႕ ထမိန္ ေခါင္းစြပ္ၿပီးနင္ဂ်ာစတိုင္ မျမင္မစမ္းလုပ္ေနခ်ိန္ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္နဲ႕ အဖြဲ႕ကဖမ္းမိလိုက္တာပါပဲ …။ဒါကို သမိုင္းဆရာေတြ က ကာယသိဒၶိၿပီးလို႔ အခန္းတံခါးေပၚ မီးေနသည္ ထမိန္ တင္ၿပီးဖမ္းမွ မိတယ္ ဆိုပဲ …။ 😝

အကို အဖမ္းခံထိေတာ့ ညီျဖစ္တဲ့ ဗ်တၱ က ကယ္မယ္ လိုစိတ္မကူးပဲပုဂံကို လစ္ေျပးေတာ့တာပဲ …။ဘယ္လာကယ္ရဲမလဲ … သူတို႔ က ဘာတန္ခိုးသိဒၶိ မွ မရွိဘူးေလ … ဘုန္းဘုန္း ဝိ ကြဲၿပီး ေလ်ာက္ေျပာထား လို႔သာ လူရွိန္ ေအာင္ ဖိန႔္ဖိန႔္ လုပ္ေနရတာ …။😂ဒီေတာ့ ဗ်တ္ဝိ ကို ေတာ့ ကားစင္တင္ၿပီး သတ္ၾကတယ္ေပါ့ ။မသတ္ခင္ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ေမးေတာ့ ဗ်တ္ဝိက ကြမ္းတစ္ယာ ေရတမုတ္ ေတာင္းတယ္ …။

ဒါေပမယ့္ မအိုဇာ လာပို႔တာပဲ ျဖစ္ရမယ္ ေျပာေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ က ပထမ ေတာ့ လက္မခံဘူး ျငင္းတယ္ ။ အ့နဲ႕ ဗ်တ္ဝိ က ေနာက္ဘဝ အဆက္ဆက္ သင္ FA ျဖစ္ပါေစ လို႔ က်ိန္စာ တိုက္ေတာ့မွ ေၾကာက္ၿပီး လိုက္ေလ်ာ လိုက္တယ္ဆိုပဲ …။(အဲကုသိုလ္ ေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မင္းတုန္းမင္း ဆိုၿပီး သမိုင္းမွာ ထင္ရွားလာတယ္ေပါ့ …😝)

မအိုဇာလည္း သူ႕ခ်စ္သူကို ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ ေတြ႕ရမယ္ ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ရမလို ဝမ္းနည္းရမလို နဲ႕ ျဖစ္ၿပီး fb ေပၚမွာ ဖီးလ္ ပိုစ့္တင္ရင္း ဈာန္ဝင္ေနေတာ့ ကြမ္း႐ြက္ ဝယ္ဖို႔ ေမ့သြားတယ္ …။အ့ နဲ႕ ၿခံေထာင့္က ေတြ႕တဲ့ အ႐ြက္ခူး ထုံးသုတ္ၿပီးယူသြားေလရဲ႕ …။ ဗ်တ္ဝိ ခမ်ာ မအိုဇာ ေပးတဲ့ ကြမ္းကို စားၿပီး ေဒါသထြက္ ကြမ္းနင္ၿပီး ေသပါေရာလား …။မေသခံနိုင္ရိုးလား … ေမာင္ေတာ္မဲ ေနာက္ဆုံးခရီး ဆိုၿပီး Live လႊင့္ရင္း ဗ်တ္ဝိ ကို ေသာက္ဖက္မလုပ္ဘဲ ဖုန္းတစ္လုံး နဲ႕ မအိုဇာ က အလုပ္ရႈပ္ေနတာေလ …။ ဟို က တင္းၿပီ ထေအာ္မယ့္ အခ်ိန္ ကြမ္းဖတ္ က အသက္ရႉ လမ္းေၾကာင္း ပိတ္ၿပီး ေသတာ …။

မအိုဇာ လည္း ေတြးတယ္ …ကိုဗ်တ္ဝိ ဘာလို႔ ေသသြားတာလဲေပါ့ …။သူေပးတဲ့ ကြမ္းယာ ေၾကာင့္လားဆိုၿပီး ေတြးမိေတာ့ အ့အ႐ြက္ကို ခူးၿပီး ဝါးၾကည့္တယ္ …။ဘာၾကာလိမ့္မတုန္းမအိုဇာ တစ္ေပြတည္း လြင့္ ပါေလေရာ …။အ့မွာ မအိုဇာ အျဖစ္မွန္သိၿပီး ဗ်တ္ဝိေသတာ သူ႕ ပေရာဂ မကင္းဘူးဆိုၿပီးစိတ္နာနာ နဲ႕ … … …အဲ ဝိ အပင္မွန္သမွ် အကုန္ခုတ္…. အ႐ြက္လည္း မစားရ …အပင္လည္း မစိုက္ရ ဒီေလာက္ ဒုကၡေပးတဲ့ စိတ္ႂကြေဆးပင္

အိမ္ထဲမွာ ေပါက္ေနရင္ေတာင္ ဖမ္းေပးဖို႔ သူ႕အေဖ နား ကို မီးပူတိုက္ပါေလေရာ …။သူ႕ အေဖကလည္း နားပူသက္သာ ေအးေရာ”လုပ္လိုက္ၾက ဟ” ဆိုၿပီး အပင္မွန္သမွ် ရွင္းေတာ့တာပဲ …။စားခ်င္သူေတြ ကေတာ့ တိတ္တိတ္ေလးခိုးေရာင္း ခိုးဝယ္ေပါ့ …အဲထဲ က ဝိ က ေမွာင္ခိုေခတ္ ျဖစ္ခဲ့တာ ။မအိုဇာ ရွို႔လိုက္တဲ့ မီးက ခုခ်ိန္ထိ တေငြ႕ေငြ႕နဲ႕ ကို ေလာင္တာ …မြန္ျပည္နယ္ တဝိုက္ မွာ အ့အ႐ြက္ေတြကိုဘိန္းစာ႐ြက္ လို႔ ေခၚၿပီး ကိုလွေ႐ႊတို႔ ကေတြ႕သမွ် ဖမ္းေနေတာ့တာ ခုခ်ိန္ထိပဲ …။

အဲ တရားခံ က မအိုဇာ ပဲ…။ေနာက္က်န္ေသးတယ္ …ဗ်တ္ဝိ ေသေတာ့ သူရဲေကာင္းမို႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေစာင့္ ရေအာင္ သူ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို ပိုင္းၿပီး ၿမိဳ႕ေထာင့္ေလးဘက္မွာ ျမႇုပ္တယ္ ဆိုတဲ့ ဂ်င္း …။အမွန္က … ဗ်တ္ဝိေသေတာ့ အေခါင္းသြင္းဖို႔ ဘ်င္ က ဘတ္ဂ်က္ ခ်ေပးတယ္ ဒါကို ဝန္ႀကီး နဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ က တစ္ဝက္စီ ဘုန္း ၿပီးေအာ္ဒါ မမွာပဲ… ေရာင္းတန္း ေပါေပါပဲပဲ ဝယ္တယ္ေလ…။အေခါင္းသြင္း လည္း သြင္းေရာ မဆံ့ေတာ့ဘူး…။ဗ်တ္ဝိက ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ဒူးဆစ္က စၿပီး အျပင္ထြက္ေနတာ …။

အေခါင္းကလည္း ျပန္လဲ လို႔မရဘုန္း ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကလည္း ကုန္ဝန္ႀကီး နဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ ႀကံရာမရ နဲ႕ မထူးပါဘူးကြာ ေသၿပီးသား မသာ ပဲဟာဒူးကေန ျဖတ္ထည့္လိုက္မယ္ ေအးေရာဆိုၿပီး … ျဖတ္ေနတုန္း …ဘ်င္ လာစစ္တာနဲ႕ တိုးပါေလေရာ… သိတယ္မလား … ဝန္ႀကီးေတြ အေၾကာင္းေပါက္ကရရွစ္ဆယ္ သိပ္ေျပာတတ္တာ …
ခုလည္းၾကည့္ …ပါးစပ္ထဲ ရွိတာ ႐ႊီေရွာင္ လုပ္ပလိုက္တာမ်ား”ဗ်တ္ဝိ က အစိမ္းေသေတာ့ ၿမိဳ႕ကို အေစာင့္ရေအာင္ လို႔အပိုင္းပိုင္းျဖတ္ၿပီး ျမဳပ္မလို႔ပါ ဖ်ား ေပါ့ …”ဘုရင္ ကလည္း ငဒူ ဆိုေတာ့ …ဂလယ္အူေၾကာင္ နဲ႕ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရတာပဲ…။

အဲဒီလိုနဲ႕ …ဗ်တ္ဝိ ခမ်ာ မအိုဇာ နဲ႕ ေပါင္းဖို႔ေနေနသာသာသူ႕ကိုယ္သူေတာင္ အကြဲကြဲ အၿပဲၿပဲ ေတာင္တပိုင္း ေျမာက္တပိုင္း နဲ႕ဇာတ္သိမ္းသြား ရရွာတယ္ …။

ဗ်တၱ နဲ႕ မယ္ဝဏၰ

ဗ်တၱ တို႔ အတြဲ RS ခ်ိတ္ၿပီးၿငိ ၾကၿပီေဟ့ ဆိုကတည္းကပုပၸါးတခြင္ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ကို ကဲ ၾကတာဘယ္ေလာက္ထိလဲဆို ပုပၸါးမွာ ကလပ္ ဖြင့္ၿပီးကဲ တဲ့ အထိပဲ … အဲခ်ိန္ကတည္းကစၿပီး ပုပၸါးေတာင္ကလပ္ ရယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတာ ခုခ်ိန္ထိပဲ ဆိုပါေတာ့ …။ ကဲ ေကာင္းေကာင္း နဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သား ကဲလိုက္ၾကတာ … ေနာက္ဆုံး ကေလးႏွစ္ေယာက္ရေတာ့ မွၿငိမ္ေတာ့တယ္ …

သားေလးႏွစ္ေယာက္ေမြးေတာ့ “ေ႐ႊဖ်င္းႀကီး ေ႐ႊဖ်င္းေလး”လို႔နာမည္ေပးသတဲ့ …။ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါတယ္ဆို မလားေပါ့…။ေမြးကတည္း နာမည္ စီး သြားလိုက္တာ ႏွစ္ေကာင္လုံး ဘယ္ေနရာမွ သုံးစားလိုမရေအာင္ ဖ်င္းကုန္ေတာ့တာပဲ …။

ေနာက္ဆုံး ~~~နတ္ျဖစ္တဲ့ အထိဖ်င္းၾကေလေတာ့သတည္းေပါ့ …။😝

(Crd: အမည္မသိတသိ ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ေရွးစာဆို…😋)

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *